Categorieën
Auteurs
Frank TjallinksDe bijstandsmoeder
Van wat kan ik er aan doen, naar wat kan ik er aan doen.
We pamperen geen mensen die dat niet nodig hebben.
Alleen steun en hulp als het nodig is.
Zelf de regie over je leven hebben.
Uitspraken die in de liberale kring gemeengoed zijn, denk ik.
Nu is niet iedereen in staat tot een zelfstandig leven in eigen regie. En daar willen we als liberalen dan ook een vangnet voor maken. Ons taalgebruik met betrekking tot steun- en hulpverlening is echter voor de linkse partijen ( zij denken het alleenrecht te hebben op sociaal denken) een bron voor veelal agressieve aanvallen. Draconisch is het modewoord geworden, eerst uit de mond van Balkenende, en later ook uit de mond van Cohen, toen hem uitgelegd was dat harmonie niet scoort in de verkiezingsstrijd.
Nu zou ik de verkiezingsretoriek hooguit lachwekkend vinden, ware het niet het er alle schijn van heeft dat slogans een knappe invloed hebben op kiezers. Wellicht meer dan nadenken en in mindere mate dan geloofstrouw ( maar is dat ook niet gebaseerd op slogans?).
Mag ik u vragen met mij mijn gedachten-spelletje eens mee te spelen. Te logisch voor pamperen, daar wil ik u op voorhand voor waarschuwen.
Israël, een land met een superlading aan emotie, zowel in het verleden als nu.
Maar ook een land waar logisch denken binnen het opvoedingssysteem een belangrijke plaats heeft gekregen.
1.Wat een groot geluk is het dat er een kind wordt geboren. Daar wordt alle blijheid in bijgebracht.
Maar tegelijkertijd wordt de dood aangehaald. Want leven en dood zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Daarmee wordt de dood niet milder, maar je wordt er wel veel eerder degelijk op gewezen, op voorbereid.
2.Verliefdheid, liefde, houden van, wat is er niet mooier? Maar koppel het meteen aan het verval ervan. Huwelijk tegenover scheiding.
Zo ben je voorbereid op veranderingen in je leven.
Nederland, wat emoties betreft wat egaler.
Worden kinderen nog steeds bij begrafenissen geparkeerd? Moeten scheidingen nog steeds resulteren in een competitiestrijd tussen vader en moeder als het om kiezen voor een ouder gaat?
Wat te denken van de vergelijking: "Lieve Annewil, jij was toch eerst boezemvriendin van Florentina, en nu willen jullie niets meer met elkaar te maken hebben?".
Oh, is dat te simpel gezegd omdat van volwassen keuzes wel wat anders verwacht mag worden?
Goed dan.
"Een goede meid is op haar toekomst voorbereid".
Dus zorg ervoor dat je in geval van echtelijke problemen je eigen boontjes kunt doppen; zorg voor een goede opleiding, neem een baan ( helaas ook extra gestimuleerd door een overheid die vindt dat tweeverdieners onze economie vooruit kunnen helpen, en een betrokken opvoeding om zeep).
O ja, links Nederland wilde maar wat graag de vertekende positieve berichten over de heilzame opvoeding van kibboetskinderen omarmen om de emancipatie steunkleur te geven.
In ieder geval man en vrouw gaan werken, veelal nog in contrasterende uren-aantallen.
De bijstandsmoeder.
Hoe zelfstandig kan en wil ze zijn, hoe verantwoordelijk is zij voor de positie waarin zij terecht gekomen is, en hoe verantwoordelijk ben ik als belasting- socialepremiebetaler daar ook verantwoordelijk voor?
Betreffende moeder heeft er zelf voor gekozen om in ieder geval een kind te krijgen, en wellicht ook daarvoor of daarna te huwen.
Het huwelijk was wellicht één brok emotie, waar de pure zakelijkheid en logica ondergeschikt waren. Al eens een ambtenaar van de burgerlijke stand meegemaakt die waarschuwde dat zo`n 30% van de huwelijken op de klippen loopt en trouw tot in de dood voor 2% van toepassing is. En een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Een kind hoort erbij, natuurlijk met kinderbijslag. Hoe financieel doordacht is zo`n gezinsuitbreiding? En dan de gotspe in een poging om een huwelijk te redden, maar een kind te nemen?
Wie is er nu verantwoordelijk voor en huwelijk en kinderen krijgen? Wie is er verantwoordelijk voor de mogelijke consequenties als er problemen ontstaan? Wanneer is er recht op een vangnet?
Eigen schuld, dikke bult?
Geen schuld, alleen een gewijzigde situatie. Een gewijzigde situatie waarin de bijstandmoeder/ bijstandvader en de betreffende bijstandsfamilies zelf naar oplossingen moeten zoeken. En Nederland is echt geen totaal familie.
Scheiden is gedeelde armoede. Of heb je recht op een ongebogen voortzetting?
De kinderen mogen geen kind van de rekening worden. Zij zijn het altijd, namelijk van de misrekening; de misrekening dat gevoel en verstand gelijke tred zouden houden en van " ons gebeurt dat niet".
Dus bijstandsmoeder: ga over van wat kan ik er aan doen naar wat kan ik er aan doen.
Van wachten, bidden en op steun rekenen, naar zelf ondernemen. O ja, je kunt je ook nog altijd verzekeren tegen onheil.
Frank Tjallinks